We hebben allemaal onze eigen reis door het leven, met al het goede... en het slechte.

Groot of klein. Nooit hetzelfde voor iemand. Allemaal anders, ongeacht de tijd of het tijdperk.

Het leven is een mysterie, we zijn mysterieuze wezens.

Elke dag is er zoveel te leren, nietwaar? Wat zijn we, waarom zijn we hier, wat denk ik, wat doe ik en wat voel ik...

En natuurlijk is er de grootste, meest fundamentele vraag die we allemaal hebben: wie ben ik echt?

Door mijn eigen levenservaringen ben ik wie ik nu ben, en hier, en ik ben dankbaar. Alles heeft me gebracht waar ik nu ben.

Het verlies van mijn vader toen ik 18 was bijvoorbeeld, mijn pad nam een ​​wending die ik niet zag aankomen.

Hoe reageer je daarop, laat staan. Hoe kun je weten, hoe moet je hiermee omgaan? En zo gaat het leven verder en rolt het zich voor je uit.

Hoe ouder ik werd, en hoe meer traumatische momenten ik tegenkwam, hoe meer ik me afvroeg; Is er een manier om hier meer contact mee te krijgen?

Hoe kunnen we hiermee omgaan, zodat het niet zo lang aanhoudt. Dat het me niet neerdrukt, me in een hoekje drukt.

Ik voelde de behoefte om de pijn te begrijpen, het effect op mijn lichaam en geest, en hoe ik me in het leven manifesteerde.

Toen begon ik te lezen, en nog meer te lezen. En toen raakte ik verslaafd. Zoveel boeken, vol met informatie die we zo hard nodig hebben en die we in het gewone leven niet krijgen.

Ik werd verliefd, alles viel op zijn plek. Bijna alles wat we vergaten, was hoe het mens-zijn eigenlijk echt werkt. Ik begreep plotseling zo goed wat er ontbrak:

Mijn bewustzijn, mijn energie, mijn levenskracht. Waar was ik eigenlijk!